Consider a voting mechanism in which each voter is allowed to cast vote for only one candidate. In that mechanism a voter who considers more than one candidate equally competent cannot exercise his voting rights satisfactorily. One way to fix the above issue is to allow each voter to cast at the most one vote for each candidate.

കഥ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ബാംഗ്ലൂര്‍ – ഇലാണ്. ചേച്ചിക്ക് ചില ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങള്‍ വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അമ്മയോടൊപ്പം ചേച്ചിയെ കാണാന്‍ ബാംഗ്ലൂര്‍ പോയതായിരുന്നു. കാര്യങ്ങള്‍ ഒരു വിധം ശരിയായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഓണത്തിന് നാട്ടില്‍ എത്തുന്ന ഉത്സാഹം ആയിരുന്നു. 12-ആം തീയതി ksrtc ബസ്സില്‍ ഒരു ടിക്കറ്റ്‌ – ഉം എടുത്തു. നല്ല ഉഗ്രന്‍ മള്‍ട്ടി ആക്സില്‍ volvo ബസ്സില്‍.

12-ആം തീയതി. ഏതാണ്ട് രണ്ടരയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ഞാന്‍ മൈസൂര്‍ റോഡ്‌ ബസ്‌ സ്റ്റേഷന്‍ – ഇലേക്ക് ബസ്‌ കയറി. ഒരു 15 മിനിറ്റ് ബസ്സില്‍ ഇരുന്നു കാണും. ബസ്സ്‌ പെട്ടെന്ന് നിര്‍ത്തിയിട്ടു. ഞാന്‍ കാര്യം അന്വേഷിച്ചു. ‘ഗലാട്ടെ സര്‍. ഗാഡിഗള് എനും ഹോഗല്ല.’ ഒരു കന്നടക്കാരന്‍ പറഞ്ഞു. വഴിയില്‍ എന്തോ കാവേരി related issue പുകയുന്നത്രേ. തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്കു പോകണോ? വേണ്ട. എങ്ങിനെയും നാട്ടില്‍എത്തണം എന്നത് ഇത്തവണ ഒരുവികാരമായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് എന്തു വഴിക്കും ബസ്‌ സ്റ്റേഷന്‍-ഇല്‍ എത്താന്‍തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. ഞാന്‍ കയറിയ ബസ്‌ BEL circle-ഇല്‍ യാത്ര നിര്‍ത്തി. അവിടുന്ന് മറ്റൊരു ബസ്‌ കയറി വിജയനഗര്‍ ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പ്‌-ഇല്‍ എത്തി. അവിടുന്ന് അങ്ങോട്ട്‌ ബസ്‌ ഇല്ല. ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ചു ഇടവഴികളിലൂടെ കടന്നു എങ്ങനെയോ mysore road satellite station – ഇല്‍ എത്തി.

അവിടത്തെ കാഴ്ച വളരെസിമ്പിള്‍ ആയിരുന്നു. എന്നെ പോലെ നാട്ടില്‍ എത്താന്‍ പലരും അവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. കണ്ണൂരിലേക്കും കോഴിക്കോട്ടെക്കും കൊല്ലത്തെക്കും പോകേണ്ടുന്നവര്‍. എന്‍റെ ലക്ഷ്യം തിരുവനന്തപുരം ആയിരുന്നു. ചിലര്‍ യാത്ര ക്യാന്‍സല്‍ ചെയ്തിരുന്നു. ksrtc counter – ഇല്‍ ഞാന്‍ കാര്യങ്ങള്‍ തിരക്കി. 12 മണി തൊട്ട് ഒരു ബസ്സും ഓടിയിട്ടില്ല.6 മണി കഴിഞ്ഞേ എന്തെങ്കിലും പറയാന്‍ പറ്റൂ. ഇടയ്ക്ക് ആരോ പറഞ്ഞു- കര്‍ണാടക ബസ്‌ ഒടുവാണേല്‍ കേരള വണ്ടിയും എടുക്കും. bus station – ന്‍റെ ഉള്ളില്‍ ചില കടകള്‍ തുറന്നിരുന്നു.

അല്‍പ സമയത്തില്‍ ചില പോലീസ് വാഹനങ്ങള്‍ bus station – ന്‍റെ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ചില സമരക്കാര്‍ bus station – ന്‍റെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു മുദ്രാവാക്യം വിളി തുടങ്ങി. അതോടെ അവിടത്തെ സകല കടകളും അടച്ചു. ഇനി ഫുഡ്‌ കിട്ടാന്‍ ഒരു വകുപ്പുമില്ല.

‘വണ്ടികള്‍ എടുക്കുമോ?’ ഒരാള്‍ ചോദിച്ചു. ‘തീര്‍ച്ചയായും എടുക്കും. വൈകുന്നേരം ആകുമ്പോള്‍ സമരം ഒക്കെ കെട്ടടങ്ങും.’ ഞാന്‍ തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടപ്പോള്‍ ഒരാള്‍ക്ക് നല്ല പ്രതീക്ഷ തോന്നി. കാര്യങ്ങള്‍ കുഴങ്ങി കിടക്കുമ്പോള്‍ ശുഭാപ്തി വിശ്വാസം കൈ വിടാതിരിക്കുക – അത്രയെന്ഗിലും നമുക്ക്ചെയ്യാമല്ലോ. അതിനിടെ കൊല്ലത്തേക്ക്‌ പോകുന്ന രണ്ടു കുടുംബങ്ങളുമായി ഞാന്‍ സൗഹൃദത്തിലായി. സലിംകുമാര്‍ എന്ന മാഷുമായി നല്ലകമ്പനിയായി.

അപ്പോഴേക്കും ഏഷ്യാനെറ്റ്‌ ടിവിക്കാര്‍ അവിടെ വന്നു യാത്രക്കാരുമായി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. എന്നോടും അവര്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു. ഇനി എന്ത് ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നു എന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലും വഴി തുറക്കും എന്നു തന്നെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

കുറച്ചു സമയംകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ bus station- പരിസരത്തില്‍ സാമാന്യം നല്ല കറുത്ത പുക കണ്ടു തുടങ്ങി. എന്തോ ഭീകരമായിത്തന്നെ കത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ ആണ് കാര്യങ്ങളുടെ നിജ സ്ഥിതി പിടികിട്ടിയത്. കാര്യങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ വിചാരിച്ചത് മാതിരി ചെറിയ സമരംഒന്നും അല്ല. രണ്ടു സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ജനം അല്പം അക്രമാസക്തരാണ്. കുറെ ബസ്സുകള്‍ കത്തിയമര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ബാംഗ്ലൂര്‍ – ഇല്‍ 144 പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏതാണ്ട് 7 മണി ആയപ്പോള്‍ കുറെ പോലീസുകാര്‍ അവിടെയെത്തി ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു – ‘ഒരു ബസ്സും ഇനിഓടില്ല. പറ്റുന്നവഴിക്ക് വീടെത്തുക.’ അത് അല്പം നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്ന വാര്‍ത്ത ആയിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും local bus -ഉം ഓട്ടോയുമൊക്കെ ഓട്ടം നിര്‍ത്തിയിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ അപ്പോഴും ബസ്‌ സ്റ്റേഷന്‍ വിട്ടു പുറത്ത് പോകാന്‍ ഒരുക്കമല്ലായിരുന്നു. 8 മണി ഒക്കെ ആകുമ്പോള്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ശരിയാകുമായിരിക്കും.

അതിനിടെ ഞങ്ങള്‍ അന്നു നടന്ന സംഭവങ്ങള്‍ ഒന്ന് അവലോകനം ചെയ്തു. സാക്ഷര കേരളവും കര്‍ണാടകവും തമ്മില്‍ സമരത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ മാത്രം ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ല. പിന്നെ എന്താണ് വിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ട് ഉള്ള നേട്ടം? നേതാക്കള്‍ കാര്യങ്ങള്‍ തടയുന്നവരല്ല മറിച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ നടത്തിക്കാണിക്കുന്നവരായിരിക്കണം എന്ന അബ്ദുള്‍ കലാം സാറിന്റെ വാക്കുകള്‍ എനിക്ക് ഓര്‍മ വന്നു. നല്ല കഴിവുറ്റ നേതൃത്വം എല്ലാ തലത്തിലും വരേണ്ടത് തന്നെ. നമ്മള്‍ എന്തുകൊണ്ടോ നാടിന്‍റെ പുരോഗതി എന്ന ലക്ഷ്യം മറക്കുന്നു.

ഏതാണ്ട് 9 മണി ആയിക്കാണും. പിന്നെയും കുറെ പോലീസുകാര്‍ അകത്തു വന്നു ഞങ്ങളോട് സംസാരിച്ചു- ഒരു ബസ്സും ഓടാന്‍ പോകുന്നില്ല. പിന്നെഎന്തിനിവിടെ വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നു? അപ്പോള്‍ ചില ബാംഗ്ലൂര്‍ മലയാളീ സമാജം പ്രവര്‍ത്തകര്‍ അവിടെയെത്തി. അവര്‍ ഒരു ആംബുലന്‍സ്- ഇലായിരുന്നു എത്തിയത്. അവര്‍ ഞങ്ങളോട് സ്ഥിതി ഗതികള്‍ വിവരിച്ചു. പ്രശ്നം അല്പം ഗുരുതരം ആണ്. നാളെയും ബന്ദ്‌ ഉണ്ടാവാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. ഇന്ന് ഇനി വണ്ടി പോകുന്നത് സംശയകരമാണ്. അവര്‍ചിലര്‍ പോലീസ്-ഉമായി സംസാരിച്ചു എങ്ങെനെയും ഞങ്ങളെ border കടത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. ഇനിയുള്ളത് അടുത്ത ദിവസം ചില ട്രെയിനുകളാണ്. രാവിലെ 5 തൊട്ട് mysore-ക്ക് ട്രെയിന്‍ വിട്ടു തുടങ്ങും.

സമാജംകാര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഭക്ഷണവും വെള്ളവും കൊണ്ട് വന്നിരുന്നു. അവരുടെ വരവ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് നല്ലആശ്വാസം പകര്‍ന്നു. പക്ഷെ അവര്‍കൊണ്ട് വന്നവാര്‍ത്ത അത്ര പ്രതീക്ഷ പകര്‍ന്നില്ല. ചിലര്‍ railway station – ഇലേക്ക് നടന്നു പോകാന്‍ വരെ പ്ലാന്‍ ഇട്ടു. അപ്പോളാണ് സലിം സര്‍ പറഞ്ഞത്- ‘എങ്ങും പോകണ്ട. bus station ആണ് safe ‘. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ bus station – ഇല്‍ തന്നെ പിന്നെയുംഇരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഏഷ്യാനെറ്റ്‌ കാരന്‍ ഒന്ന് കൂടി വന്നു ഒരു ചെറിയ ന്യൂസ്‌ coverage ചെയ്തിട്ട് പോയി.

സമയം പത്തേമുക്കാല്‍. മൈസോര്‍-ഇലേക്ക് ബസ്‌ ഓടുന്നതായി വിവരംലഭിച്ചു. തുടര്‍ന്ന് മടികേരി വഴി മംഗലാപുരത്തേക്കും bus വിടുന്നു. കര്‍ണാടക rtc യുടെ ബസ്‌. മംഗലാപുരം ബസ്‌-ഇല്‍ പോകേണ്ടെന്നു സലിം സര്‍ തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. it will be very long journey. ഞാന്‍ ഒന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. salem വഴി തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് വണ്ടി വിടുന്ന കാര്യം നടക്കില്ലെന്നു ഏതാണ്ട് ഉറപ്പായിരുന്നു. ഇനിയിപ്പോള്‍ കോഴിക്കോട് വഴി പോകാം. ഒരു mysore ബസ്‌ നില്‍ക്കുന്നു. mysore -ഇല്‍ നിന്നും കോഴിക്കോട് ബസ്‌ കിട്ടുമോ? നാളെ ബന്ദ്‌ എന്നു വരെ പറയുന്നു. ഞാന്‍ അവിടെ നിന്ന കണ്ടക്ടര്‍ – ഓടു കാര്യങ്ങള്‍ തിരക്കി.
‘നീവു mysore ഹോഗി സര്‍. അല്ലിന്തെ കാലിക്കറ്റ്‌ ഗാഡി സിഗുത്തെ’ – അയാള്‍ പറഞ്ഞു. mysore ഇല്‍ പോയാല്‍ കാലിക്കറ്റ്‌ വണ്ടി കിട്ടും.

ഞാന്‍ ഉടന്‍തന്നെ സലിം സര്‍ ഇനെയും കാര്യങ്ങള്‍ ധരിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരുഫാമിലി തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്കു പോയിരുന്നു. ഞാനും സലിം സാറിന്റെ ഫാമിലിയും mysore ബസ്‌-ഇല്‍കയറി. സമയം രാത്രി 11. mysore nonstop ബസ്‌ആയിരുന്നു. 2 മണി ആയപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ mysore – ഇല്‍ എത്തി. അവിടെ ഒന്ന് രണ്ടു കടകള്‍ തുറന്നിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ചായകുടിച്ചു. അവിടെഅന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ 5 മണിക്ക് ഒരു തൃശൂര്‍ ബസ്‌ ഉണ്ടെന്നു വിവരംകിട്ടി. ഗൂഡല്ലൂര്‍ വഴി പോകുന്ന ബസ്‌. അത് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു അനുഗ്രഹമായിരുന്നു. തൃശൂര്‍ വഴി പോയാല്‍ സമയം ലാഭിക്കാം. അവിടുന്ന് ട്രെയിനും ഉണ്ട്. നാട്ടിലെത്താന്‍ വഴി തുറന്ന ത്രില്ലിലായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍.

ഞങ്ങള്‍ കാത്തിരുന്ന സമയത്ത് ഒരു കോഴിക്കോട് ബസും സുല്‍ത്താന്‍ ബത്തേരി ബസ്സും വന്നു. ഞങ്ങളുടെ കൂടെയുള്ളവര്‍ അതില്‍ കയറിപോയി. സമയം 5 കഴിഞ്ഞു അല്‍പനേരം ആയപ്പോള്‍ അതാ തൃശൂര്‍ ബസ്‌വരുന്നു. കഷ്ടിച്ച് ഒരു സീറ്റും കിട്ടി. വണ്ടി ഫുള്‍ ആയിത്തന്നെ പുറപ്പെട്ടു. ഞങ്ങളെ കൂടാതെ mysore ഇല്‍ നിന്ന് വന്ന ചിലരും ആ ബസ്‌ -ഇല്‍ കയറി. പുറത്തു നല്ലതണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. bus മുദുമല വന്യ ജീവീ സങ്കേതം വഴി ഗൂടല്ലുര്‍ വഴി കടന്നു പോയി. വഴിക്കടവ് എന്നസ്ഥലത്ത് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ നിര്‍ത്തി. നല്ല മലപ്പുറം ഭക്ഷണം കൂടി കഴിച്ചപ്പോള്‍ ക്ഷീണം അല്പം കുറഞ്ഞു. ബസ്സില്‍ സംസാരിച്ചിരിക്കാന്‍ ഒരു ചങ്ങാതിയേയും കിട്ടി. അയാള്‍ ഹൈദരാബാദ് നിന്നും വരികയാണ്.

ഏതാണ്ട് 8 മണിക്കൂര്‍ കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ തൃശൂര്‍ എത്തി. അവിടെ നല്ല ഊണും കഴിച്ചു. തുടര്‍ന്ന് നേത്രാവതി എക്സ്പ്രസ്സ്‌-ഇല്‍ ഞങ്ങള്‍ യാത്ര complete ചെയ്തു. അപ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

SSLC റിസള്‍ട്ട് വന്നസമയം. എല്ലാവരും കോളേജ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്.
“ഞാന്‍ വിമെന്‍സ് കോളേജില്‍ ചേരണോ അതോ മാര്‍ ഇവനിയോസില്‍ ചേരണോ?”
അവള്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു? മാര്‍ ഇവാനിയോസ് മിക്സഡ്‌ കോളേജ് ആയിരുന്നു.
ഞാന്‍ ഉടന്‍ പറഞ്ഞു: “വിമെന്‍സ് മതി. ഈ പ്രായത്തിലെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം അടിച്ചു പൊളിച്ചു നടക്കാന്‍ പറ്റൂ. നിന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ മിക്കവരും വിമെന്‍സ് കോളേജ് അല്ലെ ?
ആത്മഗതം: നീ എങ്ങാനും മിക്സഡ്‌ കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്ന് ആരോടെങ്കിലും ലൈന്‍ ആയാല്‍ പിന്നെ ഈ ഞാന്‍ എന്തു ചെയ്യും?

അങ്ങനെ ഒരു നാള്‍ എതിര്‍ പാര്‍ട്ടിക്കാര്‍ അവനെയും കൊന്നു കൊലവിളിച്ചു. കഴുത്തിലും നെഞ്ചിലുമായി പതിനാലു വെട്ടുകള്‍. സ്വന്തം പാര്‍ട്ടിക്കാര്‍ അവന്‍റെ ശവം പാര്‍ട്ടി പതാകയില്‍ പൊതിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തിച്ചു. എങ്ങും പാര്‍ട്ടി മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍ മുഴങ്ങുന്നു. എതിര്‍പാര്‍ട്ടിക്കെതിരെ കൊലവിളിയും.
മിഴിനീര്‍ വറ്റിയ കണ്ണുകളുമായി അവള്‍ വിദൂരത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നു.
പാര്‍ട്ടി നേതാവ് അവളുടെ അടുത്ത് വന്നു ആശ്വാസ വാക്കുകള്‍ പറയുന്നു – “ഓന്‍ ആണൊരുത്തനായിരുന്നു. ഇനി നിങ്ങള്‍ക്കുംകുടുംബത്തിനും പാര്‍ട്ടിയുണ്ട്.”
അവന്‍റെ പേരില്‍ ഇനി നാല്‍ക്കവലയില്‍ രക്തസാക്ഷി മണ്ഡപം ഒരുങ്ങും. വരും ദിനങ്ങളില്‍ അവന്‍റെ പേര് പാര്‍ട്ടി ചര്‍ച്ചകളില്‍ ഉയരും; അണികളെ ആവേശം പിടിപ്പിക്കുന്നതിനായി. പിന്നെ പിന്നെ അവനും വിസ്മരിക്കപ്പെടും.
ആരവങ്ങള്‍ ഒഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവളുടെ ജ്യേഷ്ഠന്‍ അവളുടെ അടുത്തെത്തി. മെല്ലെ തലയുയര്‍ത്തി സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ മാറോടു ചേര്‍ത്ത് അവള്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ഓന്‍ പ്രസ്ഥാനത്തിനു വേണ്ടി എന്ന പേരില്‍ കൊടിപിടിച്ചു നടന്നപ്പോള്‍ എന്നെയും ഈ കുഞ്ഞോമനയെയും മറന്നുവല്ലോ.”

മറ്റൊരു ബീച്ച് സന്ദര്‍ശന വേള. സ്ഥിരം ചിന്തകള്‍. പ്രായം ശ്ശി ആയിട്ടും വേളി ഒന്നും തരപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഏതാണ്ട് അഞ്ചരയോടെ ഞാന്‍ ശംഖുമുഖം ബീച്ചിലെത്തി. വണ്ടി പാര്‍ക്ക് ചെയ്തു ഞാന്‍ നടന്നു തുടങ്ങി. അതാ അവിടെ ഒരു ആരവം. ആരോ മൈക്ക് സെറ്റ് വെച്ചു പ്രസംഗിക്കുന്നു. ആദ്യം വിചാരിച്ചത് ഏതോ രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടിയുടെ യുവജന സംഘടനയാണെന്നാണ്. അടുത്ത് ചെന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ മധ്യ വയസ്കരുടെ ഒരു ചെറിയ സുവിശേഷ പ്രചാരക സംഘം. യേശുവിന്‍റെ ത്യാഗമാണ് വിഷയം.

കൂട്ടത്തില്‍ ഒരാളുടെ പ്രസംഗം കത്തിക്കയറുകയാണ്. വാക്കുകള്‍ ഏതാണ്ട് ഇങ്ങനെ അല്ലെയോ മനുഷ്യാ നീ പാപം ചെയ്യാതിരിക്കുക. പാപത്തിന്റെ ശമ്പളം നരകതുല്യമായ മരണമാണ്. മനുഷ്യന്‍ മദ്യത്തിന്റെ മയക്കുമരുന്നിന്റെ മദിരാക്ഷിയുടെ പിന്നാലെ പോകുന്നു. അവന്‍ അറിയുന്നില്ല അവന്‍ ചെയ്യുന്നത് പാപകര്‍മങ്ങള്‍ ആണെന്ന്. ഈ പാപകര്‍മങ്ങളുടെ തിക്തഫലത്തില്‍ നിന്ന് മനുഷ്യനെ മോചിപ്പിക്കുവാനത്രേ യേശുനാഥന്‍ അവതരിച്ചത്. അവന്‍ കുരിശു മരണം വരിച്ചത്‌ നിന്റെ പാപങ്ങള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടിയാണ്. ആയതിനാല്‍ നീ യേശുവില്‍ വിശ്വസിച്ചു നിന്റെ പാപങ്ങള്‍ അവനോടു ഏറ്റു പറയുക. അവന്‍ നിന്നെ പാപങ്ങളില്‍ നിന്ന് മുക്തനാക്കി നിനക്ക് സ്വര്‍ഗരാജ്യം നല്‍കും.

ഒരാള്‍ ഇങ്ങനെ പ്രസംഗിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ അടുത്ത് നിന്നൊരാള്‍ വല്ലാത്ത ഒരു പ്രാര്‍ഥനയില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു. കൈയില്‍ ജപമാലയും. ആരോടോ എന്തോ കേണു അപേക്ഷിക്കുന്ന ഭാവം. ഒരു മാതിരി കരച്ചിലും ആ മുഖത്ത് കണ്ടു. ഇതെന്താണപ്പാ ഇങ്ങനെ?

നമ്മളും പ്രാര്‍ഥിച്ചിട്ടുണ്ട് സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഹോം വര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യാത്ത ദിവസം ടീച്ചര്‍ വരരുതേയെന്ന്. പരീക്ഷയ്ക്ക് പഠിച്ച ചോദ്യങ്ങള്‍ വരണമെന്ന്. കളിക്കുമ്പോള്‍ എതിര്‍ ടീമിലെ നല്ല ബാറ്റ്സ്മാന്‍ ഔട്ടാകണമെന്നു. പിന്നെ ക്രിക്കറ്റില്‍ ഇന്ത്യ ജയിക്കണമെന്ന്. പ്രാര്‍ത്ഥന ഫലിക്കാതെ വന്നിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അപ്പോള്‍ നുമ്മ ദൈവത്തെ രണ്ടു തെറി പറഞ്ഞു അടുത്ത പ്രാര്‍ഥനയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുക മാത്രമേ ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ. ഇതിപ്പോ പാപം , മരണം നരകം, എന്തൊക്കെ സംഭവങ്ങള്‍ ആണാവോ.

ചിന്തകള്‍ കട്ടയ്ക്ക് വരുന്നു. സത്യത്തില്‍ ഈ യേശുക്രിസ്തു ജീവിച്ചിരുന്നിട്ടുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെ അദ്ദേഹം മരണത്തില്‍ നിന്ന് ഉയിര്‍ത്തു എഴുന്നേറ്റിട്ടുണ്ടോ? പക്ഷെ അതല്ല ഇവിടെ വിഷയം. സംഭവം കുരിശു മരണമാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി. എക്കൊര്‍ഡിംഗ് റ്റു ദീസ് പീപ്പിള്‍ ഈ കുരിശു മരണത്തോടെ എല്ലാവരുടെയും പാപങ്ങള്‍ പൊറുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പാപങ്ങളുടെ ഡീറ്റെയില്സ് ടിയാനോട് ഏറ്റു പറഞ്ഞാല്‍ മതി. എപ്പടി?

ഹ ഹ ഹ അതങ്ങ് പള്ളീല്‍ പോയി പറഞ്ഞാ മതി. എങ്ങനെ? മ്മള് ബ്രോ ആണ്. ഓല് എന്താ പറയണേ? ഒരാളുടെ പാപം, എന്ത് തേങ്ങയായാലും മറ്റൊരാളുടെ പണിഷ്മെന്റ് കൊണ്ട് കോമ്പ്ലിമെന്റ്സ് ആവും ത്രെ. ഇവിടെ ആരെയും പണിഷ് ചെയ്യണ്ടാ. എല്ലാവരും ഹാപ്പിയായി കലിപ്പില്ലാതെ ജീവിക്കട്ടെ. ആസ് എ മാന്‍ ഓഫ് മെറ്റില്‍, മിസ്റ്റര്‍ യേശുവിന്‍റെ പണിഷ്മെന്റിനെ നമ്മള്‍ അപലപിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല പണിഷ്മെന്റ് വിധിച്ച എസ്റ്റാബ്ലിഷ്മെന്റിനെ നമ്മള്‍ ഗോ ബാക്ക് വിളിക്കുന്നു. ഈ സുവിശേഷ പ്രചാരകന്മാരെ സൌരയൂഥത്തിനു പുറത്തേക്കു നാട് കടത്തണം

എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ അതാ ഒരു സുന്ദരി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വരുന്നു. ഒരു സ്വീറ്റ് ട്വേന്റി ത്രീ. വെള്ള ചുരിദാര്‍. അവളും അവരുടെ കൂടെ കൂടുകയാണ്. അവള്‍ അവരുടെ അടുത്ത് നിന്നും സുവിശേഷ പുസ്തകങ്ങള്‍ വാങ്ങി ചുറ്റും കൂടി നില്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് കൊടുക്കുകയാണ്. മുഖത്ത് ഒരു പാല്‍ പുഞ്ചിരി ഫിറ്റ്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇത്ര ചെറു പ്രായത്തില്‍ ഇവള്‍ എങ്ങനെ ഇവരുടെ കൂടെ?? പ്രത്യയ ശാസ്ത്രങ്ങള്‍ അവിടെ ഇരിക്കട്ടെ. നമുക്ക് തത്കാലം ഈ മാലാഖയില്‍ ഫോക്കസ് ചെയ്യാം. ഒത്ത പൊക്കം. ഒത്ത നിറം. കഴുത്തില്‍ താലിയും കാണുന്നില്ല. കര്‍ത്താവേ പെന്തെകോസ്തു ആവരുതെ. മറ്റൊന്നും ഇനി ചിന്തിക്കാനില്ല.

ഞാന്‍ മെല്ലെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. “ഫ്രാഗ്രന്റ്റ് ലേഡി, എനിക്കും ഒരു പുസ്തകം …… ”

തൃശ്ശിവപേരൂര്‍ ഹരന്‍റെ നടയില്‍

ജവഹര്‍ ഭവനത്തില്‍

മറ്റൊരു സൂര്യനുദിച്ചത് നമ്മുടെ

ദിനേശനാണല്ലോ

മാലകള്‍ ചേലകള്‍ ചൂടി നെറുകയില്‍

സിന്ദൂരം ചാര്‍ത്തി

നീലനഭസ്സില്‍ നിറഞ്ഞ താരം

അശ്വതിയാണല്ലോ

ഗുരുവായൂരിലൊരുണ്ണിക്കണ്ണന്‍

കോലക്കുഴലൂതി

സുരലോകത്തിലെ ദേവഗണങ്ങള്‍

പുഷ്പങ്ങള്‍ തൂകി

മാംഗല്യത്തിന്‍ സുമുഹൂര്‍തത്തില്‍

മാനുഷലോകത്തില്‍

ജീവചരാചര സര്‍വവുമേറ്റം

ആനന്ദം പുല്‍കി

ഈശ്വരവിലാസം – അതായിരുന്നു ഞാനും രാമനും ആ പെണ്‍കുട്ടിക്ക് ഇട്ട പേര്. ഞങ്ങള്‍ പ്രീ ഡിഗ്രിക്ക് ആര്‍ട്സ് കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം. സ്ഥിരം എട്ടേമുക്കാലിനുള്ള ഈശ്വരവിലാസം ബസ്സിലായിരുന്നു പോയിരുന്നത്. അതെ ബസ്സില്‍ അവളും വരുമായിരുന്നു. അവള്‍ കോട്ടന്‍ ഹില്‍ സ്കൂളില്‍ ആണ് പഠിക്കുന്നത്. ഒരു ഒമ്പതാം ക്ലാസ് ആയിരിക്കും. നല്ല ശാലീന സുന്ദരി. വെള്ള ഷര്‍ട്ട്‌. പച്ച skirt. പിന്നെ തലയില്‍ ചുവന്ന റിബ്ബണും. മുഖത്ത് ഒരു കൊച്ചു പുഞ്ചിരി. ആകെ മൊത്തം ഞങ്ങള്‍ അവളെകണ്ട് മയങ്ങി പോയി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ.
എന്നും ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ കാണുമ്പോള്‍ ഞാനും രാമനും തീരുമാനിക്കും – ഇന്ന് അവളുടെ പേര് ചോദിക്കണം. ബസ്‌ വരും. ഞങ്ങള്‍ കയറും. അവളെ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും നോക്കും. പക്ഷെ ഒരിക്കലും അവളോട്‌ മിണ്ടിയില്ല. ബസ്‌ നീങ്ങി നീങ്ങി കോളേജില്‍ എത്തും. ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യും.
ഒരു സത്യം ഞാന്‍ ഇവിടെ പറഞ്ഞു കൊള്ളട്ടെ. അവള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടു പേര്‍ക്കും ഒരു പോലെ പ്രചോദനമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ മത്സരമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
മറ്റൊരു സത്യം. ഞാന്‍ ചെറിയ തോതില്‍ ഒരു പഠിപിസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. അത്യാവശ്യം മാര്‍ക്ക്‌ ഒക്കെ മേടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ജീവിതത്തില്‍ പഠിത്തം മാത്രം മതിയോ?
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം. ഞാന്‍ രാമന്‍റെ വീട്ടില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അല്‍പ നേരത്തെ വര്‍ത്തമാനത്തിനു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിക്കാനിറങ്ങി. പുറത്തിറങ്ങി വളവു തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ അതാ മുന്നില്‍ ആ പെണ്‍കുട്ടി നടന്നു പോകുന്നു.
” ഡേയ് രാമാ അത് ഈശ്വരവിലാസം അല്ലെ?”
“തള്ളേ.”
“അവള് ട്യൂഷന്‍ കഴിഞ്ഞു വരുന്നതായിരിക്കും. കൈയില്‍ ഒരു ബാഗ്‌ ഒണ്ട്.”
“നമുക്ക് അവളുടെ പിറകെ പോയാലോ? അവളുടെ വീട് കണ്ടുപിടിക്കാം.”
ഞങ്ങള്‍ അവളുടെ പുറകെ ശ്വാസം പിടിച്ചു നടന്നു. ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി എന്തോ വലിയ കാര്യം ചെയ്യുന്ന തോന്നല്‍. അവള്‍ നടന്നു നീങ്ങി. പിറകെ ഞങ്ങളും. നടന്നു നടന്നു അവള്‍ അവളുടെ വീടിന്‍റെ അരികിലെത്തി. ഇത്തിരി ദൂരം മാറി പിറകില്‍ ഞങ്ങളും. ഇനി എന്ത് ചെയ്യും?
“നമുക്ക് മുന്നോട്ടു പോകാം.”

ഞങ്ങള്‍ നടന്നു അവളുടെ വീടിന്‍റെ വാതിലിനു മുന്നിലെത്തി. പെട്ടെന്ന് അതാ സൈഡില്‍ നിന്ന് ഒരാള്‍ ഞങ്ങളുടെ നേര്‍ക്ക് നടന്നു വരുന്നു. അവളുടെ അച്ഛന്‍ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഇതെന്തു ശല്യം. എല്ലാ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കും ഒരു അച്ഛനുണ്ട്‌. അതങ്ങനെയാണ്. അയാള്‍ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തെത്തി. പിന്നെ തറപ്പിച്ചൊരു നോട്ടം. ഞാന്‍ ഒന്ന് പരുങ്ങി. ഞങ്ങള്‍ അവളുടെ പിറകെ വരുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടുവോ? തിരിഞ്ഞു ഓടിയാലോ? ചിലപ്പോള്‍ അയാള്‍ ബഹളം വച്ചാലോ? ഈ പെണ്ണിനെ രക്ഷിക്കാനുള്ള അധികാരം ഇയാള്‍ക്ക് ആര് കൊടുത്തു? അല്ലെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ അവളുടെ പേര് ഒന്നറിയാന്‍ വന്നതല്ലേ? ആലോചിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ സമയമില്ല. രണ്ടും കല്പിച്ചു ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
“അങ്കിള്‍ എനിക്ക് SSLC – ക്ക് 567 മാര്‍ക്കുണ്ട് .” അല്പം ധൈര്യം സംഭരിച്ചു ചിരിക്കാന്‍ നോക്കി. അയാളുടെ നോട്ടം തറപ്പിച്ചു തന്നെ. ഒരു പത്തു സെക്കന്റ്‌ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. പിന്നെ ഒന്നിനും കാത്തു നിന്നില്ല . ഞങ്ങള്‍ പയ്യെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
നടക്കുമ്പോള്‍ – “രാമാ അയാള്‍ എന്ത് വിചാരിച്ചു കാണും?”
“നീയെന്തു എന്‍റെ മാര്‍ക്ക് പറയാത്തത്?”
“നിനക്ക് 524 അല്ലെ ഒള്ളു?”
ഇപ്പോള്‍ എന്നെ തറപ്പിച്ചു നോക്കിയത് രാമനാണ്.